garskima. On iz te literature, na koju se redovno i poziva, pominje osim zbornika braće Miladinova i Verkovića još i zbornike Čolakova, Kačanovskoga i Bezsonova.
Nek nam je dopušteno da kažemo reč dve u opšte o tim zbornicima „bugarskih pesama.“ Svi zbornici pesama, koji su u literaturi poznatiji i na koje se obično pozivaju, a pesme kojih Bugari prisvajaju sebi, imaju jednu važnu i karakterističnu crtu: svi su oni, postankom pesama, iz Makedonije, Stare Srbije i Šopluka. Ta okolnost, zaista, mora pasti svakom u oči da Bugari ili za to što onamo pesama nema, ili za to što ih je malo, ili za to što su one, pored toga, može biti još i drugog jezika i karaktera – vrlo retko ili nikakvo ne iznose pesme i narodne umotvorevine u opšte iz Bugarske, iz centra njihova življa, iz sredine koja im daje osnove za njihov književni jezik, iz dunavsko balkanskih zemalja, istočno od Iskra i severno od južnih ogranaka Balkana – iz okolina, dakle, koje su nesporne i u kojima je i najčistiji bugarski živalj. A poznato je da baš tako treba raditi i otuda početi proučavanje i iznašanje narodnih umotvorina. Zna se kako je radio npr Vuk. Otuda, što je u njih sa svim drukčije, dolazi jedna zabuna, jedna nepouzda-
