Sveštenici i narodna politika
| Sveštenici i narodna politika (1941) Pisac: Dimitrije Ljotić |
Ima dve vrste politike, pa i dva moguća načina odnosa sveštenikovog prema njoj.
Ako je politika stvar interesa ličnog, koterijaškog ili klikaškog, kako sveštenik može u njoj da učestvuje?
Ako je politika vezana sa sudbinom jednog naroda, kako da sveštenik može biti prema njoj ravnodušan?
Niko danas razumno neće moći poreći da ova ili ona politika narodna vodi ovoj ili onoj sudbini dotičnog naroda, a ova ili ona sudbina vodi onakvim ili ovakvim rezultatima u životu naroda i njegovih članova, koji rezultati mogu biti od najveće važnosti i za spasenje pojedinih i mnogih duša.
Mi time niti možemo niti hoćemo da kažemo da politika jednog naroda ima isključivog uticaja na pitanje spasenja, jer znamo da su se pojedinci spasli čak i iz Sodoma i Gomora. Ali hoćemo da podvučemo da politika jednog naroda može voditi pojedinca i čitav narod duhovnom rasulu, kao grehu i duševnom pomoru pojedince. A to je i veća i strašnija od politike propasti ili ekonomske bede. Mi upravo mislimo da politička propast i ekonomska beda dolaze kao plodovi duhovnog rasula i društvenog pomora, jer stojimo na gledištu da je duhovno bitno, originalno, korenito, i da je i političko i ekonomsko samo odblesak duhovnog.
Mi znamo da su „razni darovi” pa onda mislimo da je pravilo da pravi i sveti sveštenik ne može biti vojskovođa, pa čak ni praktičan upravljač države. Ali zar zato sveštenik, imajući u vidu onu gornju istinu može i sme da ostane politički indiferentan, perući ruke kao Pilat u svima sudbinskim pitanjima njegovog naroda?
Mi smatramo da je sveštenik dužan, po službi svojoj, da ispoveda istinu i za nju se bori, o svim sudbinskim narodnim pitanjima, uvek — ne tek „kad se kola polome”, — jer tada se i bez njega vidi da „ima drugih puteva”, pa se nisu morala kola goniti putem kojim su ih gonili „politički diletanti i partiske nakaze”.
Važno je međutim, da to što on ispoveda i zašta se bori bude zaista istina, a ne zabluda. I on je dužan i sebi i svojoj službi, i svojoj pastvi, da to pitanje dobro i svesrdno ispita. Ali kad se uveri, onda ćutati ne može i ne sme.
Mi dakle smatramo:
1) da je sveštenik dužan i individualno, kao sam, da ispoveda jasno i glasno istinu o svakoj sudbonosnoj stvari svoga naroda, — i po potrebi za nju i da se bori, načinom dostojnim svoje svešteničke službe;
2) da je on to dužan da čini uvek, a ne samo „kad se kola polome”;
3) da, ako postoji politička organizacija, koja tu istinu i sama propoveda i za nju se bori, dužan je da je svojim ispovedanjem i svojom borbom pomogne.
Izvor
[uredi]- Ljotić, Dimitrije V., Sabrana dela. Knjiga 10, 1941—1945., Zadruga, Novi Sad, 2001.
|
Ovaj tekst je u javnom vlasništvu u Srbiji, Sjedinjenim državama i svim ostalim zemljama sa periodom zaštite autorskih prava od života autora plus 70 godina jer je njegov autor, Dimitrije Ljotić, umro 1945, pre 81 godina.
|