Put u Kevlar

Put u Kevlar (Die Wallfahrt nach Kevlaar)  (1900)  Pisac: Hajnrih Hajne, prevodilac: Aleksa Šantić

1.

Na prozoru stoji mati,
Sin na odru leži s jada.
„Zar, Vilhelme, nećeš stati
Da litiju vidiš sada?”

„Ja sam bolan, nemam snage,
Nemam, majko, sluha, vida;
Ja se mrtve sjećam drage
Pa u srcu jad me kida.“

„Ustaj, hajdmo put Kevlara,
Uzmi knjigu, brojanice,
Bogomajka izvidaće
Tvoga srca boljetice.“

Zastave se viju sjajne,
Pobožna se pjesma hori,
Tamo u Keln pokraj Rajne
Sad litija mirno skori.

Za množinom stupa mati,
Sobom vodi sina svoga,
Obadvoje s horom poje:
„Slava tebi, Majko Boga!“

2.
Danas sveta Majka neba
Najdivnije ruho nosi,
Danas mnogo tvorit treba
Mnogi bolnik milost prosi.

Bolni ljudi, bolne žene,
Prilažu joj dare mnoge:
Tu, od voska udešene,
Ljudske ruke, ljudske noge.

Ko od voska ruku dade,
S ruke prođe rana ona,
Ko od voska nogu dade,
Tom ozdravi noga bona.

Ko tu pognut doštakuca,
Po užetu sad se vije,
Mnogi sada uz brač kuca
Koji prsta imo nije.

Od voštane sv'jeće spravi
Jedno srce brižna mati:
„To pred Božju Majku stavi
Pa za bole nećeš znati.“

Sin voštano srce uze,
Svetoj Majci stupi bliže,
Iz oka mu teku suze
A iz srca uzdah stiže:

„O, ti Majko Boga pravog,
Kojoj svemir himne poje,
Ti, Kraljice neba plavog,
Tebi jadam jade svoje!“

„Gdje se dižu crkve sjajne
I kapele te bez broja,
Tu u Kelnu pokraj Rajne
Sa mnom živi majka moja.

„Tu i moja bješe Greta,
Pa od smrti pade ràne...
Evo prilog, Majko sveta,
Izvidaj mi srcu rane!...“

„Izvidaj mi taj bol ljuti,
Pa u danu i u noći,
Iz dna duše pjevaću ti:
Slava, Majko, tvojoj moći!“

3.
Spavali su ko u grobu —
Pokraj majke sin je bio,
Kad u malu njinu sobu
Bogomajka stupi tio.

Nad bolnim se sinom javi,
Tu se milo, blago smeje,
Na srce mu ruku stavi,
Pa u času nestade je...

To sve u snu vidje majka,
I još više vidje jasno...
Pa iz tvrdog prenu sanka,
A psi kroz noć laju glasno.

Tu na odru, sirotanka,
Mrtva nađe sina svoga,
Svjetla rumen ranog danka
Sja svrh lica njegovoga...

Majka širi ruke svoje,
Jad joj teški srce prebi, —
Pa pobožno, tiho poje:
„Bogomajko, slava tebi!“

Izvor

1900. Zora, list za zabavu, pouku i književnost. Godina peta. str. 236.